«Σύλλογος Γονέων, Κηδεμόνων ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ (Α.μεΑ.)
Π.Ε. ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ» με έδρα το ΚΑΡΠΕΝΗΣΙ
Αρχική / Δραστηριότητες / ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΥΤΙΣΜΟΥ κείμενο πληροφόρησης της Αντιγόνης Λυκοκάπη

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΥΤΙΣΜΟΥ κείμενο πληροφόρησης της Αντιγόνης Λυκοκάπη

Τετάρτη 1/4/2020 3:34

 

Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα αυτισμού που καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ στις 2 Απριλίου κοινοποιούμε κείμενο πληροφόρησης της Αντ.Λυκοκαπη Κοιν Λειτουργού στο ΚΕΣΥ Ευρυτανίας-εθελοντριας του Συλλόγου γονέων, κηδεμόνων ατόμων με αναπηρίες Π.Ε. Ευρυτανίας.

 

Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές

Ο όρος “Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές” περιλαμβάνει σοβαρές δυσκολίες στην ανάπτυξη παιδιών και ενηλίκων, ιδιαίτερα στους τομείς των κοινωνικών δεξιοτήτων και την επικοινωνία.
Σχετικά με τον παιδικό αυτισμό τα δύο διαγνωστικά εργαλεία: DSM-V της Αμερικάνικης Ψυχιατρικής Εταιρείας και το IDC-10 της Διεθνούς Ταξινόμησης των Νόσων, υποδεικνύουν τρία χαρακτηριστικά σημεία που είναι απαραίτητα για την διάγνωση του αυτισμού.
Αυτά είναι:
α) Διαταραχές στην επικοινωνία,
β) Διαταραχές στην κοινωνική ανάπτυξη και
γ) Η ύπαρξη περιορισμένων και επαναληπτικών τελετουργικών συμπεριφορών ή ενδιαφερόντων.
Ο παιδικός αυτισμός υπάγεται στις διαταραχές της ανάπτυξης και παρατηρούμε δυσκολίες στην ανάπτυξη και επικοινωνία που διαρκούν για όλη σχεδόν την ζωή. Πρώτος ο Kanner (1943) περιέγραψε τον αυτισμό και σαν κύρια συμπτώματα του ανέφερε τα εξής:
- Ηχολαλία,
-Αντιστροφή των προσωπικών αντωνυμιών,
-Εμμονή στην διατήρηση του ομοίου,
-Γενικευμένη/ μειωμένη ικανότητα αναγνώρισης της ύπαρξης άλλων ανθρώπων,
-Απροθυμία του μωρού για σωματική επαφή με την μητέρα,
-Έλλειψη της ικανότητας του παιδιού να δημιουργήσει επαφή και να παίξει με άλλα παιδιά.
Κύριες στρατηγικές στη θεραπευτική αντιμετώπιση είναι η ψυχοθεραπεία, η εκπαιδευτική παιδαγωγική παρέμβαση, η θεραπεία συμπεριφοράς, η συμβουλευτική, η ψυχοθεραπεία των γονιών και της οικογένειας.
Λογοθεραπεία και Εργοθεραπεία είναι επίσης βοηθητικές.
Φαρμακοθεραπεία συστήνεται σε σπάνιες περιπτώσεις και κυρίως όταν υπάρχει συνοσηρότητα.
Σημαντική είναι η αποδοχή της διάγνωσης του αυτισμού από την οικογένεια, βοηθητική σε αυτό είναι η συμβουλευτική υποστήριξη των γονέων, η οποία θα συνεχιστεί με στόχο την διευκόλυνση τους ώστε:
-Να ανταποκριθούν στις ανάγκες του παιδιού,
-Να αποφύγουν τον στιγματισμό και την κοινωνική απομόνωση,
-Να στηρίξουν ο ένας τον άλλο.
Ο αυτισμός διαρκεί συνήθως σε όλο το διάστημα της ζωής και το παιδί πρέπει να υποστηρίζεται από την πρώιμη μέχρι την ενήλικη ζωή του. Οικογένειες που έχουν ένα αυτιστικό παιδί πρέπει να γνωρίζουν ότι υπάρχει πιθανότητα έως και 3% να αποκτήσουν και ένα δεύτερο αυτιστικό παιδί.

Στην Ελληνική πραγματικότητα οι μαθητές με αυτισμό μπορούν να φοιτήσουν:
-Σε σχολική τάξη γενικού σχολείου,
-Σε σχολική τάξη γενικού σχολείου με παράλληλη στήριξη- συνεκπαίδευση από εκπαιδευτικούς Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης,
-Σε ειδικά οργανωμένα και κατάλληλα στελεχωμένα Τμήματα Ένταξης που λειτουργούν μέσα σε σχολεία γενικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης.
-Σε αυτοτελείς Σχολικές Μονάδες Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης (ΣΜΕΑΕ).

Σημαντικό και ίσως το κύριο στοιχείο για την ομαλή ένταξη των μαθητών με Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές στο σχολείο είναι η θετική στάση του Συλλόγου Διδασκόντων και του Διευθυντή της Σχολικής Μονάδας για την αποδοχή και ενσωμάτωση των μαθητών αυτών.

Γενικές Πληροφορίες για τους μαθητές με Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές και την στήριξή τους στο σχολικό πλαίσιο:
Οι μαθητές συνήθως παρουσιάζουν δυσκολία στις δεξιότητες οργάνωσης. Χρειάζεται καθοδήγηση και επιβράβευση κάθε φορά που ο μαθητής θυμάται κάτι που ξεχνούσε παλιότερα ή κατορθώνει να βρει το σωστό τετράδιο. Βοηθά η ειλικρινής καθοδήγηση και η εκπαίδευση του μαθητή σε δεξιότητες οργάνωσης με μικρά ειδικά βήματα.
Οι μαθητές δυσκολεύονται στην κατανόηση της αφηρημένης σκέψης. Όταν είναι αναγκαία η χρήση αφηρημένων εννοιών σκόπιμο είναι να γίνει οπτική αναπαράστασή τους με χειρονομίες, εικόνες ή λέξεις που εξηγούν την έννοια αυτή.
Τα παιδιά με αυτισμό χρησιμοποιούν και κατανοούν τον λόγο συγκεκριμένα. Καλό είναι να αποφεύγουμε τους ιδιωματισμούς, τα διπλά μηνύματα, την ειρωνεία.
Να είμαστε όσο το δυνατόν πιο συγκεκριμένοι σε όλες τις περιστάσεις. Η έκφραση του προσώπου ή τα κοινωνικά μηνύματα δεν είναι πάντα κατανοητά από τον μαθητή. Αποφεύγουμε κρίσεις όπως “γιατί το έκανες αυτό;” και αντί αυτού λέμε “Δεν μου άρεσε που έκλεισες το τετράδιο όταν σου είπα ότι πρέπει να γράψουμε αντιγραφή. Σε παρακαλώ ας το ανοίξουμε και ας ξεκινήσουμε να γράφουμε την πρώτη σειρά”.
Δεν αναφερόμαστε με αρνητικούς χαρακτηρισμούς σχετικά με το παιδί στους γονείς χωρίς συγχρόνως να ωραιοποιούμε τις καταστάσεις.
Δεν παίρνουμε προσωπικά την ακατάλληλη συμπεριφορά. Τα παιδιά με αυτισμό δεν είναι χειριστικά. Οι ακατάλληλες συμπεριφορές οφείλονται συνήθως στην προσπάθειά τους να ανταπεξέλθουν σε δύσκολες καταστάσεις, οι οποίες προκαλούν σύγχυση ή φόβο. Τα παιδιά με αυτισμό, εξαιτίας της φύσης της διαταραχής είναι εγωκεντρικά – εστιασμένα στον εαυτό και δυσκολεύονται να κατανοήσουν τις αντιδράσεις των άλλων.
Η επιδείνωση της συμπεριφοράς του παιδιού επιδεινώνει και την συμπεριφορά των γονέων. Οι γονείς βιώνουν πλήρη απογοήτευση. Η διακριτικότητα με το μαθητή και τους γονείς βοηθά στην βελτίωση της συμπεριφοράς.
Στις περιπτώσεις επιδείνωσης οι γονείς κουράζονται, θλίβονται, ανησυχούν σε βαθμό πανικού. Χρειάζεται δύναμη, υπομονή και λογική από τον εκπαιδευτικό. Οι περίοδοι επιδείνωσης είναι χαρακτηριστικό του αυτισμού. Η επιδείνωση δεν οφείλεται στους γονείς ή στο σχολείο, παρά μόνο σε εξαιρετικά ιδιάζουσες περιπτώσεις.

Μέσα από την προσωπική μου εμπειρία κατά την συνεργασία μου με τους γονείς παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες ή και αναπηρία θα ήθελα να τονίσω την σημασία που έχει για ειδικούς (ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, εκπαιδευτικούς κ.ά) το να ακούμε τον γονιό χωρίς διάθεση κριτικής ή διάθεση να δώσουμε οδηγίες. Οδηγίες που βασίζονται μόνο στις γνώσεις μας για το πώς μπορεί να αντιμετωπίσει κάθε δυσκολία. Κάθε οικογένεια έχει τον δικό της κώδικα επικοινωνίας και συνεργασίας. Οφείλουμε να τον σεβαστούμε και να καθοδηγήσουμε τον γονιό σε κάθε δυσκολία εκμεταλλευόμενοι τα δυνατά του σημεία. Επίσης, καλή είναι κάθε παρέμβαση στο παιδί αρκεί να σεβαστούμε τα δικά του δυνατά σημεία και να τα ενισχύσουμε, να μην χαθούν λοιπόν μέσα στην παρέμβαση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του παιδιού, αλλά να είναι η βάση για την εξέλιξή του.

 

Πηγές:
Γ. Τσιάντης, Εισαγωγή στην Παιδοψυχιατρική, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2001,
Νόμος 3699/ΦΕΚ 199/ Τεύχος Πρώτο/ 02-10-2008

 

 

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ, ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ ΠΕ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ

 

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ

 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΡΙΠΑΣΗ ΜΠΑΡΚΑ