Για τον χρόνο που φεύγει…

Ο χρόνος που φεύγει δεν ήταν απλώς ένας ακόμη χρόνος.

Ήταν χρόνος αγώνα, αντοχής, σιωπής αλλά και φωνής.

Χρόνος που μας δοκίμασε ως γονείς, ως ανθρώπους, ως σύλλογο.

Σε αυτό το ταξίδι δεν ήμασταν όλοι ίδιοι.

Υπήρξαν άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα μας.

Μας άκουσαν, μας πίστεψαν, μας έδωσαν χέρι όταν κουραστήκαμε.

Σε αυτούς οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ — όχι τυπικό, αλλά βαθιά ανθρώπινο.

Γιατί η στήριξή τους έγινε ελπίδα για τα παιδιά μας.

Υπήρξαν όμως και άλλοι.

Που αμφισβήτησαν, που εμπόδισαν, που πολέμησαν όχι εμάς, αλλά το δικαίωμα των παιδιών μας στην αξιοπρέπεια.

Ο χρόνος όμως έχει έναν δικό του τρόπο να μιλά.

Αποκαλύπτει προθέσεις, ξεχωρίζει στάσεις, αφήνει ίχνη.

Εμείς επιλέγουμε να προχωρήσουμε.

Με περισσότερη ενότητα, περισσότερη γνώση και ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.

Γιατί ο σύλλογός μας δεν γεννήθηκε για να αρέσει,

αλλά για να υπερασπίζεται.

Ο χρόνος φεύγει.

Οι αξίες όμως μένουν.

Και εμείς θα συνεχίσουμε — για τα παιδιά μας, για το δίκιο τους, για το αύριο που τους αξίζει.